Αυτή τη φορά στα στενά του Ορμούζ, ο πόλεμος είναι μεταξύ Ιράν και Τραμπ. Θα παρατηρήσατε ότι, τουλάχιστον φανερά, δεν συμμετέχει καθόλου το Ισραήλ. Νομίζω ότι βασικός λόγος που κάνει αυτό το Ισραήλ είναι ότι θέλει να αφήσει τον Τραμπ μόνο του απέναντι στην εκεχειρία των 60 ημερών που υπέγραψε με το Ιράν στις 28 Μαΐου.
Με το περιεχόμενο της εκεχειρίας διαφωνεί το Ισραήλ, και σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, αλλά και γιατί περιλαμβάνει ως προϋπόθεση το Ισραήλ να μην στον Λίβανο. Φυσικά, αυτό που ενδιαφέρει το Ιράν είναι η τρομοκρατική Χεζμπολάχ και καθόλου ο Λίβανος.
Ένα χαρακτηριστικό σημείο για το πόσο λάθος είναι οι διαπραγματεύσεις που έχει κάνει μέχρι τώρα ο Τραμπ με το Ιράν, είναι ο πολύπαθος Λίβανος. Θα έπρεπε να έχει βάλει αυτός ως προϋπόθεση την ασφάλεια του Ισραήλ από την Χεζμπολάχ στα βόρεια σύνορά του, κάτι που θα ωφελούσε και τον Λίβανο, και όχι το Ιράν να βάλει όρο την ασφάλεια της τρομοκρατικής Χεζμπολάχ στον Λίβανο..
Εν τω μεταξύ είναι ένας πόλεμος που αυτή τη στιγμή δεν τον θέλει ούτε ο Τραμπ ούτε οι Ιρανοί. Διευρύνεται η ζημιά που παθαίνουν και οι δύο. Διαφορετικού είδους ζημιά, αλλά ζημιά. Στις αναλύσεις για όλα αυτά που συμβαίνουν στην περιοχή, ενυπάρχει συχνά ο όρος «Ελεγχόμενη κλιμάκωση». Προφανώς είναι σωστός, και περιγράφει εν πολλοίς αυτό που συμβαίνει σε αυτή τη σύρραξη.
