«Οδεύομεν προς τας εκλογάς» και η χώρα θυμίζει ξανά σκηνή από την ταινία «Ο Θανασάκης ο Πολιτευόμενος». Μόνο που αντί για πλατείες και καφενεία έχουμε τηλεπαράθυρα, δημοσκοπήσεις και πολιτικούς αναλυτές που μιλούν λες και περιγράφουν τελικό Champions League. Ο ελληνικός λαός κοιτάζει απορημένος, σαν τον Ντίνο Ηλιόπουλο όταν προσπαθούσε να εξηγήσει γιατί κατεβαίνει πάλι υποψήφιος, ο γαμπρός του, ενώ έχει χάσει ήδη τρεις φορές.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη συνεχίζει να προηγείται και στο Μαξίμου μάλλον επικρατεί το κλασικό ύφος του ανθρώπου που ξέρει ότι «το παιχνίδι παίζεται στην έδρα του». Οι υπουργοί και βουλευτές , παρά το βαρύ από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, βγαίνουν στα κανάλια με αυτοπεποίθηση παλιού κομματάρχη και απέναντι η αντιπολίτευση θυμίζει περιοδεύοντα θίασο που έχασε το πρόγραμμα της παράστασης. Μια αντιπολίτευση που ξεχνά ότι τα προβλήματα της ακρίβειας και του στεγαστικού, είναι τα σοβαρά της κοινωνίας και ασχολούνται στον δημόσιο διάλογο με …τις υποκλοπές! Ποιον ενδιαφέρει;
Στο ΠΑΣΟΚ κάθε νέα δημοσκόπηση αντιμετωπίζεται σαν οικογενειακό δράμα της Φίνος Φιλμ. Άλλος λέει «πρέπει να σοβαρευτούμε», άλλος μιλά για επανεκκίνηση, άλλος ψάχνει νέο αφήγημα και στο τέλος όλοι μοιάζουν να φωνάζουν το διαχρονικό «τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα». Η Χαριλάου Τρικούπη θυμίζει τον Θανασάκη που προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους ότι «αυτή τη φορά θα βγω». Μόνο που οι ψηφοφόροι κοιτούν με το ύφος «σε ξέρουμε κι από χθες». Α …και δεν τους κρατάει στην χούφτα του!
Και πάνω που το πολιτικό σκηνικό είχε αρχίσει να μοιάζει σταθερό, έρχεται ο Αλέξης Τσίπρας. Νέο κόμμα, νέα επιστροφή, νέο σενάριο. Σαν εκείνον τον συγγενή που σηκώνεται στο οικογενειακό τραπέζι και λέει «εγώ θα σας σώσω όλους». Στην Κεντροαριστερά επικρατεί η κατάσταση «ένας μπαίνει, ένας βγαίνει, ένας περιμένει». Κάπως σαν πολυκατοικία χωρίς διαχειριστή.
Ο Κυριάκος Βελόπουλος συνεχίζει στο δικό του κινηματογραφικό σύμπαν, λες και έχει ξεφύγει από παράλληλο σενάριο ελληνικής κωμωδίας. Κάθε εβδομάδα και νέα αποκάλυψη, νέα καταγγελία, νέα θεωρία. Αν υπήρχε σήμερα remake του «Θανασάκη», θα ήταν ο τύπος που μπαίνει στην πλατεία φωνάζοντας «σας τα έλεγα εγώ».
Η Μαρία Καρυστιανού έχει εξελιχθεί σε παράγοντα που επηρεάζει το πολιτικό σκηνικό χωρίς να είναι επαγγελματίας πολιτικός. Και αυτό ίσως είναι το πιο παράξενο στοιχείο της εποχής. Σε μια χώρα όπου επί δεκαετίες οι πολιτικοί μιλούσαν μόνο μεταξύ τους, τώρα η κοινωνία μπαίνει στο κάδρο πιο δυνατά από ποτέ.
Κι έτσι, καθώς «οδεύομεν προς τας εκλογάς», η Ελλάδα θυμίζει ξανά παλιά ελληνική ταινία. Πολλές φωνές, μεγάλες υποσχέσεις, άγχος, μεταγραφές, παρασκήνιο και στο τέλος ο ψηφοφόρος να αναρωτιέται αν βλέπει πολιτική ανάλυση ή επανάληψη Κυριακή μεσημέρι.
