Σύμφωνα με το The Times, η φοιτήτρια της αποκάλυψε ότι είχε εξασφαλίσει το μονόκλινο μέσω «διευκόλυνσης λόγω αναπηρίας», παρότι στην πραγματικότητα δεν είχε κάποια αναπηρία. Η Έλσα συνειδητοποίησε έτσι ότι πολλοί φοιτητές γνώριζαν πως το Γραφείο Προσβάσιμης Εκπαίδευσης του πανεπιστημίου παρείχε προνόμια —όπως καλύτερη στέγαση, επιπλέον χρόνο στις εξετάσεις και ακαδημαϊκές απαλλαγές— σε όσους καταχωρίζονταν ως άτομα με αναπηρία. Η αίσθηση που επικρατούσε ήταν ότι «όλοι το κάνουν» και πως όποιος δεν εκμεταλλεύεται το σύστημα μένει πίσω.
Άρθρα στον Τύπο ανέφεραν ότι αυξανόμενος αριθμός φοιτητών σε ελίτ πανεπιστήμια δήλωνε αναπηρίες για να λάβει προνόμια, όπως σημειώσεις μαθημάτων, δικαιολογημένες απουσίες ή ιδιωτικούς χώρους εξέτασης. Η πιο συχνή διευκόλυνση ήταν η καλύτερη φοιτητική στέγαση. Στο Στάνφορντ, όπου ο ανταγωνισμός για τα δωμάτια ήταν έντονος, τα ποσοστά φοιτητών με καταγεγραμμένη αναπηρία ήταν ιδιαίτερα υψηλά σε σύγκριση με άλλα ιδρύματα.
Αρχικά, η Έλσα πίστευε ότι τέτοιες διευκολύνσεις δίνονταν μόνο σε φοιτητές με σοβαρά και πραγματικά προβλήματα υγείας. Σύντομα, όμως, διαπίστωσε ότι πολλοί δήλωναν πιο ήπιες ή αμφισβητήσιμες παθήσεις, όπως άγχος ή δυσκολία συγκέντρωσης, προκειμένου να αποκτήσουν πλεονεκτήματα, ακόμη και μονόκλινα δωμάτια.
Η ίδια έπασχε πράγματι από ενδομητρίωση, μια επώδυνη πάθηση χωρίς οριστική θεραπεία. Επειδή συχνά υπέφερε από έντονους πόνους, αποφάσισε να δηλώσει την ασθένειά της ως αναπηρία, ώστε να εξασφαλίσει μονόκλινο δωμάτιο και περισσότερη ιδιωτικότητα. Η διαδικασία αποδείχθηκε πολύ εύκολη: κατέγραψε την πάθησή της στην ιστοσελίδα του αρμόδιου γραφείου και μέσα από μια σύντομη διαδικτυακή συνάντηση εγκρίθηκαν όχι μόνο το μονόκλινο αλλά και επιπλέον απουσίες, παρατάσεις εργασιών και ανοχή καθυστερήσεων στα μαθήματα.
Παρότι ένιωθε ότι δικαιούται ορισμένες διευκολύνσεις λόγω της υγείας της, είχε ανάμεικτα συναισθήματα για τα επιπλέον προνόμια. Ωστόσο, βλέποντας πόσο διαδεδομένη ήταν η εκμετάλλευση του συστήματος μεταξύ των συμφοιτητών της, οι ενοχές της μετριάζονταν. Πολλοί φοιτητές συζητούσαν ανοιχτά στρατηγικές για το πώς να αποσπάσουν περισσότερα οφέλη, θεωρώντας ότι όποιος δεν το κάνει απλώς δεν είναι αρκετά «έξυπνος».
Η πρακτική αυτή επεκτεινόταν ακόμη και στα προγράμματα σίτισης, όπου ορισμένοι φοιτητές επικαλούνταν θρησκευτικούς ή διατροφικούς περιορισμούς για να απαλλαγούν από το υποχρεωτικό πανεπιστημιακό πακέτο γευμάτων και να ξοδεύουν τα χρήματα αλλού. Οι διοικητικές αρχές φαίνονταν ανήμπορες να ελέγξουν την κατάσταση, καθώς ήταν δύσκολο να αποδειχθεί ποιος είχε πραγματική ανάγκη και ποιος όχι.
Η Έλσα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το ίδιο το σύστημα ωθούσε τους φοιτητές σε αυτή τη συμπεριφορά. Δεν το έβλεπε απαραίτητα ως καθαρή απάτη, αλλά ως μια λογική αντίδραση στα κίνητρα που έθετε το πανεπιστήμιο. Όταν οι διευκολύνσεις μπορούσαν να σημαίνουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και ακαδημαϊκό πλεονέκτημα, η επιλογή να μη συμμετέχει κανείς έμοιαζε με αυτοϋπονόμευση. Έτσι, η ιστορία της αντικατοπτρίζει ένα ευρύτερο φαινόμενο στα σύγχρονα πανεπιστήμια, όπου τα όρια ανάμεσα στην ανάγκη και την εκμετάλλευση γίνονται συχνά δυσδιάκριτα.
