Στην περίπτωση της Βιολάντα, η απώλεια πέντε γυναικών στον χώρο της εργασίας τους δεν επιδέχεται ευκολόλογα περί ατυχίας ή κακίας ώρας. Πρόκειται για ένα γεγονός που αναδεικνύει την εγκληματική αλληλουχία παραλείψεων ανάμεσα στην εργοδοτική ευθύνη και την κρατική εποπτεία. Οι θάνατοι αυτοί φέρουν τη σφραγίδα ενός συστήματος που επέτρεψε τη λειτουργία μιας παραγωγικής μονάδας χωρίς τις απαραίτητες δικλείδες ασφαλείας, μετατρέποντας το εργοστάσιο σε παγίδα θανάτου.
Η ευθύνη της ιδιοκτησίας είναι άμεση και συγκεκριμένη. Αν ευσταθούν όσα έχουν καταγραφεί στην δικογραφία, τότε μιλάμε για εγκληματική παράλειψη. Επίσης, πρέπει να μας κάνει εντύπωση γεγονότα στην αρχική τοποθέτηση του εργοστασίου όπως η επιλογή των υλικών κατασκευής, η διαρρύθμιση των μηχανημάτων και η πρόβλεψη για εξόδους διαφυγής που αποτελούν αποκλειστικές αποφάσεις της διοίκησης. Όταν μια πυρκαγιά ή μια κατάρρευση οδηγεί σε πολλαπλές απώλειες, είναι σαφές ότι τα πρωτόκολλα πυρασφάλειας και οι μελέτες επικινδυνότητας υπήρχαν μόνο στα χαρτιά. Η επιδίωξη της μέγιστης παραγωγικότητας με το χαμηλότερο δυνατό κόστος υποδομών οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε τέτοια αποτελέσματα, καθιστώντας την εργοδοσία τον πρώτο κρίκο στην αλυσίδα της ενοχής.
Δίπλα στην εργοδοσία στέκονται οι κρατικοί φορείς που υπέγραψαν τις εγκρίσεις λειτουργίας. Οι υπηρεσίες δόμησης και η πυροσβεστική υπηρεσία φέρουν το βάρος της πιστοποίησης ότι ο χώρος ήταν κατάλληλος για να στεγάσει δεκάδες εργαζόμενους. Αν οι άδειες εκδόθηκαν χωρίς ουσιαστικό έλεγχο των εγκαταστάσεων ή αν παρακάμφθηκαν τεχνικές προδιαγραφές για να διευκολυνθεί η έναρξη των εργασιών, τότε οι δημόσιοι λειτουργοί φέρουν την ευθύνη της συνέργειας.
Η υπογραφή ενός επιθεωρητή δεν είναι μια τυπική διοικητική πράξη, αλλά η εγγύηση του κράτους προς τον πολίτη ότι δεν κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα.
Η Επιθεώρηση Εργασίας αποτελεί ακόμα έναν κρίσιμο κρίκο σε αυτή την υπόθεση. Η απουσία συστηματικών ελέγχων στους χώρους παραγωγής δημιουργεί ένα καθεστώς ασυδοσίας. Όταν οι επιχειρήσεις γνωρίζουν ότι η πιθανότητα ενός αιφνιδιαστικού ελέγχου είναι ελάχιστη, η τήρηση των μέτρων προστασίας επαφίεται στην καλή θέληση του εργοδότη. Η υποστελέχωση των υπηρεσιών δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη δικαιολογία για την απώλεια ανθρώπινων ζωών. Οι αρμόδιοι φορείς που αφήνουν τα εργοστάσια χωρίς επίβλεψη, ουσιαστικά αποδέχονται το ενδεχόμενο μιας τέτοιας τραγωδίας.
Σημαντικό μερίδιο ευθύνης αναλογεί και στους τεχνικούς συμβούλους, τους μηχανικούς και τους τεχνικούς ασφαλείας που επέβλεπαν το έργο. Αυτοί οι επαγγελματίες έχουν την επιστημονική κατάρτιση να διακρίνουν πότε μια κατασκευή είναι επισφαλής ή πότε οι συνθήκες εργασίας υπερβαίνουν τα όρια κινδύνου. Η σιωπή τους μπροστά σε παρατυπίες ή η υπογραφή μελετών που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αποτελεί βαρύτατο παράπτωμα. Η επαγγελματική τους ιδιότητα τους καθιστά υπεύθυνους για την προστασία της ζωής, και η αποτυχία τους σε αυτό το κομμάτι είναι αδικαιολόγητη.
Η δολοφονία των πέντε γυναικών στη Βιολάντα είναι το αποτέλεσμα μιας συνολικής κατάρρευσης των ελεγκτικών μηχανισμών. Από τη στιγμή που η άδεια λειτουργίας δίνεται με ελλιπή στοιχεία μέχρι τη στιγμή που ο έλεγχος της πυροσβεστικής γίνεται επιδερμικά, το έδαφος για μια τέτοια καταστροφή είναι ήδη στρωμένο. Η δικαιοσύνη οφείλει να αναζητήσει τις ευθύνες όχι μόνο στους φυσικούς αυτουργούς της κακοτεχνίας, αλλά και σε εκείνους που με την υπογραφή τους «νομιμοποίησαν» τον κίνδυνο.
