Η Ελλάδα μοιάζει με ένα τεράστιο ΑΤΜ. Το οποίο είναι τοποθετημένο σε μια πλατεία και οι ουρές για τις αναλήψεις βρίσκονται απλωμένες σε όλους τους δρόμους που οδηγούν στο συγκεκριμένο σημείο. Οι κάρτες των «αναλήψεων», αλλού γράφουν τη λέξη «κεκτημένα», αλλού τη λέξη «δικαιώματα», αλλού τη λέξη «επιδόματα», αλλού τη λέξη «αποζημίωση», αλλού την «έκτακτη ενίσχυση» και πάει λέγοντας.
Κάποιοι χρησιμοποιούν πλαστές κάρτες, ή κάρτες που έχουν ξεπεράσει την ημερομηνία λήξης τους. Και κάποιοι άλλοι, κυρίως τα βράδια, στην καλύτερη περίπτωση με κλεμμένες κάρτες και σπασμένα passwords και στη χειρότερη με λοστούς ακόμα και με εκρηκτικά, προσπαθούν να «σηκώσουν» όσα περισσότερα χρήματα μπορούν.
Ας μην γελιόμαστε. Αυτή είναι η Ελλάδα. Η χώρα όπου το κρατικό ΑΤΜ, το ΑΤΜ του Δημοσίου χρήματος, είναι η διάδοχη κατάσταση της χρυσοτόκου όρνιθας και της χρυσής χήνας των παιδικών παραμυθιών, σε μια πιο εξελιγμένη ψηφιακή μορφή. Η χώρα, στην οποία νομίζουμε ότι ζούμε πάντα στην εποχή με τις παχιές αγελάδες.
Με τις παχιές αγελάδες των άλλων, βεβαίως. Διότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει, παρ’ όλα όσα έχουμε περάσει, ότι το ΑΤΜ για να «βγάλει» λεφτά, από κάπου πρέπει να τα έχει βρει. Και ότι διάολε, στην πίσω πλευρά του ΑΤΜ, πρέπει να υπάρχει ένας μηχανισμός και ένα σύστημα που να το τροφοδοτεί με δεσμίδες. Ώστε να είναι πάντα γεμάτο και οι πελάτες – πολίτες να προβαίνουν στις αναλήψεις τους.
Οι πελάτες των ΑΤΜ είναι πάντα δυσαρεστημένοι με το όριο που υπάρχει στις συναλλαγές τους. Δηλαδή στο ανώτατο όριο των αναλήψεων τους, αλλά και το κόστος των υπεραναλήψεών τους. Έχοντας λησμονήσει το παρελθόν. Όταν οι υπερβάσεις των ορίων των αναλήψεων μαζί με τις ελεύθερες υπεραναλήψεις, είχαν οδηγήσει σε λογικά άλματα και σε οικονομικές ακροβασίες και στρεβλώσεις, που πληρώσαμε ακριβά. Φαινόμενα που με τη σειρά τους έφεραν τα περιοριστικά και ασφυκτικά capital controls.
Έτσι οι πελάτες – πολίτες, εστιάζουν πάντα και μόνο στις αναλήψεις. Στο τι θα γράφει η οθόνη του ΑΤΜ και στο πόσα χαρτονομίσματα θα βγουν από τη σχισμή. Με αυτόν τον τρόπο είναι εκπαιδευμένοι, γαλουχημένοι, μαθημένοι και συνηθισμένοι. Θεωρώντας ότι το ΑΤΜ είναι ένα μακρινό ταμείο με κρατικό χρήμα, που δεν τους αφορά. Ωστόσο, την απάντηση για την έννοια του «κρατικού» ή «δημοσίου» χρήματος, την έχει δώσει ήδη από το 1983 η Μάργκαρετ Θάτσερ από το βήμα του Συνεδρίου του Συντηρητικού Κόμματος. Λέγοντας το κλασσικό πλέον: «There is no such thing as public money, there is only taxpayers’ money». Δηλαδή ότι δεν υπάρχει δημόσιο χρήμα, αλλά μόνο τα χρήματα των φορολογουμένων.
Δυστυχώς, το πολιτικό προσωπικό της χώρας – με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις – όχι μόνο συμπαρατάσσεται στο πλευρό όλων όσοι απαιτούν ολοένα και υψηλότερο όριο στις αναλήψεις τους, αλλά δικαιολογεί όλους όσοι με δόλιους τρόπους έχουν προβεί σε υπεραναλήψεις με πλαστές κάρτες.
Για το πρώτο έχουμε να πούμε ότι η αποσύνδεση του ύψους των «αναλήψεων» από το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας και από τα φορολογικά έσοδα που προκύπτουν από αυτό, απλά διαιωνίζει τον οικονομικό ανορθολογισμό που αποτελεί λάβαρο της αντιπολιτευτικής ρητορικής. Μιας ρητορικής που χαϊδεύει τις πάσης φύσεως απαιτήσεις, «ενάντια σε αυτούς». Όπου το «αυτούς» συμπεριλαμβάνει την κυβέρνηση, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και ολόκληρο τον επιχειρηματικό ιστό της χώρας.
Για το δεύτερο έχουμε να παρατηρήσουμε ότι το χάιδεμα και η «αθώωση» της απάτης, μικρής ή μεγάλης, αποσαθρώνει τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό της χώρας. Ειδικά σήμερα που εκατοντάδες αγρότες και κτηνοτρόφοι έχουν πιαστεί στην κυριολεξία με ολόκληρο το ΑΤΜ στην πλάτη.
Η άρνηση της αντιπολίτευσης να λάβει ξεκάθαρη θέση σχετικά με τα ανύπαρκτα κτήματα και τις ανύπαρκτες εκτάσεις που εξαφανίζονται σωρηδόν από τα Ε9 των προηγούμενων δηλώσεων είναι βαθιά προβληματική. Διότι δεν μιλάμε απλά για χρήση κάρτας ανάληψης στο ΑΤΜ. Αλλά για ένα γενικό ριφιφί, με πλαστές κάρτες, με λοστούς και με εκρηκτικές ύλες.
Χωρίς αύξηση του ΑΕΠ, όσοι οραματίζονται και εξαγγέλλουν αναδιανομές του πλούτου θα αποτύχουν. Ας μεριμνήσουν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που θα αυξήσει το ΑΕΠ και θα παράγει περισσότερο πλούτο, ώστε να επουλωθούν οι πληγές από την κατάρρευση και πτώχευση της εθνικής οικονομίας.
Το ιερό τοτέμ της χώρας, το τεράστιο ΑΤΜ, έχει δυο πλευρές. Η πρώτη είναι αυτή των αναλήψεων. Φωτεινή και απαστράπτουσα, με χρώματα και ψηφιακή διάδραση. Η δεύτερη, ούτε καν φαίνεται. Δεν είναι ορατή στους πελάτες – πολίτες. Είναι κρυμμένη, μουντή και σκοτεινή. Είναι αυτή που τροφοδοτεί το ΑΤΜ με δεσμίδες χαρτονομισμάτων. Είναι η πλευρά της πραγματικής οικονομίας, της ιδιωτικής οικονομίας, που παράγει προϊόντα και υπηρεσίες, που απασχολεί εργαζόμενους και συντηρεί μέσω της φορολογίας της, κάθε κρατική δαπάνη. Που στην ουσία συντηρεί τη λειτουργία του τεράστιου ΑΤΜ.
Η λογική του κρατικού ΑΤΜ είναι αδιέξοδη, κοντόφθαλμη και επικίνδυνη. Μπορεί να προσφέρει ψήφους και να τροφοδοτεί κομματικά δίκτυα. Ωστόσο, αν δεν αλλάξει και δεν προσαρμοστεί στον πραγματικό κόσμο και στην πραγματική οικονομία, θα βρεθεί εκ νέου μπροστά σε ένα ΑΤΜ που θα λειτουργεί και πάλι σε ένα καθεστώς capital controls.
